De beelden die het hardst verkopen, zijn niet de mooiste. Het zijn de beelden die iemand herkent als zichzelf, nog voordat diegene kan uitleggen waarom. Dat is het verschil waar bijna niemand het over heeft als het gaat over visuele identiteit.
De missende laag
We praten over kleurenpaletten, over consistentie, over “professioneel ogen.” Allemaal terecht, maar het mist de laag waar het werkelijk om draait. Beeld is communicatie, dat weet je al. De vraag die ertoe doet is: op welk niveau communiceert jouw beeld?
Er is beeld dat communiceert op het niveau van esthetiek. Het klopt, het is verzorgd, het past bij je huisstijl. En er is beeld dat communiceert op het niveau van identiteit; beeld dat een deel van wie je droomklant is, of wie diegene aan het worden is, terugkaatst voordat er ook maar een woord is gewisseld. Het eerste type beeld wordt bekeken. Het tweede type beeld wordt gevoeld.
Jouw beeld kan een verschuiving teweeg brengen
Dat gevoel ontstaat wanneer jouw beeld een laag raakt die je droomklant al in zichzelf draagt, maar nog niet volledig zichtbaar heeft gemaakt. Een versie van zichzelf die aan het groeien is. Op het moment dat beeld die laag raakt, gebeurt er iets anders dan overtuigen. Er is niets om over te halen, er is alleen herkenning.
Dit is waarom sommige ondernemers merken dat hun content moeiteloos klanten aantrekt, terwijl anderen met technisch sterkere beelden blijven trekken aan hun sales. Het verschil zit zelden in kwaliteit. Het zit in de laag waarop het beeld communiceert. Oppervlakkig beeld moet het gat overbruggen tussen wat iemand ziet en wat iemand voelt en dat gat overbrug je met argumenten, met overtuigingskracht, met net iets harder trekken. Gelaagd beeld heeft dat gat niet. De verschuiving is al gemaakt vóórdat je begint te verkopen.
Kies je vorm van communiceren
Dat is ook meteen waarom deze verschuiving niet start met meteen een camera op je snufferd. Het start bij weten wélke laag van identiteit je wilt laten spreken. Wie ben je aan het worden, voorbij wie je nu bent? Voor wie is dat herkenbaar, en wat trekt die persoon dan naar je toe? En hoe vertaalt die richting zich naar een beeldtaal die niet alleen klopt, maar raakt? Dat is het werk dat aan de fotografie voorafgaat en het is precies waar ik met klanten begin, voordat er ook maar één foto wordt gemaakt.
Beeld op identiteitsniveau is dus geen esthetische keuze. Het is een vorm van communicatie die dieper gaat dan wat je laat zien, het is wat je oproept. En dat oproepen is wat het verschil maakt tussen zichtbaarheid die moeite kost, en zichtbaarheid die aantrekt.
Vond je dit waardevol? Deel deze blog!
Dit vind je misschien ook leuk:
